Στα 21 του χρόνια ο Paolo Nutini από τη Σκοτία κυκλοφόρησε το δεύτερο δίσκο του που είναι απολαυστικός. Ρέγκε, σκά, κάντρι, σουίνγκ, σόουλ είναι τα μουσικά χαλιά του που βοηθάνε να ξετυλιχτεί ένας ιδιαίτερος τραγουδοποιός, τόσο διαφορετικός από τους περισσότερους της γενιάς του. Υπάρχει διάχυτη μια καλλιτεχνική ωριμότητα που μου είναι ευχάριστα απρόσμενη και μια δημιουργική αφομοίωση επιρροών που εκδηλώνεται σε όλες τις στιγμές του δίσκου μέσω μικρών μουσικών διαμαντιών. Επιπλέον διαθέτει και μια ζεστή φωνή που υπηρετεί το κάθε τραγούδι μοναδικά. Έτσι καταφέρνει να ακούγεται πότε σαν Bob Marley, άλωτε σαν Otis reding, στη συνέχεια σαν johnny Cash και αλλού σαν Van Morrison. Τελικά η ομορφιά της πραγματικής μουσικής έχει και στις μέρες μας χώρο για να ανθήσει με τη βοήθεια ολόφρεσκων σπόρων...Ακούστε τον ξανά και ξανά από την αρχή ως το τέλος.

Οι Pink Martini είναι ένα ευρωπαϊκό συγκρότημα που κατά λάθος πρέπει να έχει βρεθεί στο Όρεγκον των ΗΠΑ, δε υπάρχει άλλη εξήγηση. Και σε αυτό το δίσκο τραγουδάνε δικά τους διαμάντια και διασκευές (τέσσερις) σε αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και γαλλικά. Τζαζ, λάτιν τζαζ, μπόζα ρυθμοί, ποπ πινελιές, επιρροές από κλασική μουσική, ντελικάτα φωνητικά, αυτά και άλλα πολλά περιέχει ο τέταρτος δίσκος του δωδεκαμελούς συγκροτήματος Προτείνω ανεπιφύλαχτα.

Το Λονδίνο έκανε πάλι το θαύμα του. Μετά το kiss with a fist το τραγούδι που έκανε αίσθηση το 2008, το καλοκαίρι το '09 έφτασε η ολοκληρωμένη δουλειά της Flowrence Welch. Οι παραγωγοί της δεν είναι τυχαίοι, βλέπε Bloc Party, Primal Scream, Arctic Monkeys, αλλά και πάλι αυτό δε είναι πάντα εγγύηση για ένα καλό άλμπουμ... Πάντως εμείς που μεγαλώσαμε με φωνές όπως αυτών των Kate Bush και Sinead O' Conor αλλά τολμώ να πω και Patti Smith έχουμε ένα deja vu, οι νεότεροι θα αναπνεύσουν επιτέλους καθαρή μουσική με τα κατάλληλα πνευμόνια που τους έλειπαν.

11 χρόνια καριέρας και ο πέμπτος δίσκος τους είναι ένα λυρικό, ποιητικό πόνημα ανώτατης αισθητικής και ακουστικής φόρμας. Ποιήτριες όπως η Δημουλά και η Νικολακοπούλου αλλά και ο Εμπιρίκος ενώνονται μοναδικά με τις μουσικές φόρμες του Χατζόπουλου και την αιθέρια φωνή της Νιτσοπούλου. Ανεπιφύλαχτα από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους που άκουσα τελευταία. Παραγωγή 2009.